Challenge 13: Kerstje

Een goede vriendin een hart onder de riem steken voor haar goede gewoontes, was de missie van deze middag dus ik liep naar de brievenbus. Jengelende peuter op de arm, zingende kleuter op de step, zon in de rug. ‘Mam, kijk!’ Voor mij, een stapel kerstbomen zo hoog als ons huis. Allemaal nog blakend van gezelligheid en geurend van dennengroen, vanwege de datum, niet meer gewenst in de woonkamers van omwonenden.

Ik bekeek de berg, snoof de dennengeur en kreeg er een glimlach van op mijn gezicht. Het is een fijne geur. Kerst is een fijn feest. Maar halverwege de stapel spotte ik een frisgroen sparretje met kluit in een plastic pot. Mijn brein transformeerde de straat in een rampscenario met mij en mijn kids als heldenteam in de hoofdrol. ‘Deze leeft nog!’ sprak ik tot mijn kleuter. ‘We moeten haar redden!’ antwoordde mijn meisje. Ik keek mijn jengelende peuter diep in de ogen. ‘We hebben een missie. Jij moet zelf naar huis lopen, zodat we samen de boom kunnen redden. Ik kan jou niet dragen, want ik til de boom, ok?’ Ze keek me aan met een strijdlustige blik die ze moet hebben afgekeken van Paw Patrol. ‘Ok mam!’ Ze pakte mijn hand en stapte dapper naar huis. Op mijn andere arm, het schattige sparretje.

‘We noemen haar Kerstje’ bedacht mijn kleuter al steppend naar huis. Ze trok haar tuinhandschoenen aan en tilde het prikkelige boompje dapper op een skateboard terwijl ik druk een gat aan het scheppen was in de tuin. Mijn peuter deed ondertussen een poging de gieter naar de juiste plaats te slepen, wat niet helemaal uit de verf kwam maar Kerstjes gemorste aarde het gat in vegen was zeker aan haar besteed. ‘Welkom in onze tuin, Kerstje,’ zeiden we plechtig toen we haar hadden ingegraven en bewaterd.

Jullie challenge voor deze week: red ook iets van de afvalberg!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *